Intussen de dierenarts gesproken en de toekomst is duidelijk...
Door de artrose weinig tot geen kans op een goed herstel, neem daar Janus bij met al zijn energie en lompheid, dan gaan we toch eerder geen kans op goed herstel...
Het horen is hard, want dit wisten we eigenlijk al...
Alleen wil ik het van de dierenarts zelf horen.
Wel kunnen we kijken wat een pijnstiller nog doet voor hem, dus die hebben we gister opgehaald en gegeven.
We zien wel hoe het verder gaat, we gaan niet medicatie op medicatie zetten om hem maar in de benen te houden, maar waar en wanneer we stoppen??   de tijd zal het leren....

De eerste week is ook echt genieten...
Rocky heeft hij al snel onder de duim, oftewel, hij gaat er gewoon bovenop liggen en dan kan Rocky snauwen wat hij wil... eindelijk heeft die zijn meerdere gevonden!
Het roedeltje is meteen eens stuk leuker, geen gezeul achter elkaar aan, geen gedoe, gewoon lekker met elkaar leuk doen en samen op een kleedje liggen bv  :)

een wereld van verschil...

We zijn ook naar de Doornse Duinen geweest, in alle vroegte zodat we de duinen voor onszelf hadden...
Wat een lol hebben ze gehad!
Heerlijk rennen, rondstruinen en dollen met elkaar.
Natuurlijk ging het veels te hard, maar als we willen genieten gaan we geen remmen ergens op zetten, als we dat al zouden kunnen.
En genoten hebben we en ze...
Het was wel eenmalig, want wat we ook weer terug zagen is dat Janus Chenna opjaagt en dat willen we niet...
Na dit feestje was het thuis rust... vooral Chenna en Rocky, Janus had er niet zoveel last van. Hij werd er ook niet kreupeler van of meer pijn... gelukkig maar!

Hij is en blijft gewoon zichzelf... dat is toch het mooiste dat je kunt terug krijgen.
Je pup die niets is veranderd, ondanks dat hij 7 maanden weg is geweest.
Dat was met Menno wel heel anders!
Het enige wat had mogen veranderen is zijn looptempo haha, die is nog steeds heel hoog, maar het gaat best, zelfs Rocky kan het bijhouden.
We lopen niet te lang, een klein kwartiertje en even los zodat hij zijn overtollige energie wel even kwijt kan.

Ik wacht nog op een mail terug van de dierenarts over zijn medische wetenswaardigheden... zonder dat kan ik niet bedenken wat we moeten... een goed gesprek en goede informatie is heel belangrijk voor mij.
Verder kijken we per dag wat we kunnen en zolang Janus geniet, genieten wij mee.

Onze knapperd is weer thuis...
Dit is ook niet echt wat ik verwacht en gewild had maar het is toch zo gelopen...
Janus blijkt ED te hebben en is helemaal afgekeurd.
Met zijn energie en werklust, zijn ongeremde enthousiasme is er geen behandeling mogelijk.
Hij moet gewoon een fijn thuis hebben, doen wat hij kan en plezier hebben.
En dat mag hij nu bij ons doen!

Het was wel heel bizar....
John en Sas hadden een hulphond in opleiding voor me, deze zou gekeurt worden en als hij goed was meteen hier komen. Helaas was hij niet goed , maar ze kwamen wel even langs.
Fons en Cross wilden hen ook graag eens begroeten dus die was er ook.
Een hele gezellige middag, waar we het uiteraard ook over Janus hebben gehad.
Op de vraag "wie wil hem?" roep ik meteen "ik!"
Een korte memorabel moment schiet door mijn hoofd... zo ging het met Menno ook  ;)
Zonder nadenken meteen roepen....
Bij het afscheid zeg ik nog, zie maar of het gaat lukken en wanneer. Ik ben wel serieus dat hij mag komen. Hoe ik het ga doen allemaal zie ik dan wel...

's Nachts overdenk ik het een en ander als ik een vreemd gerommel hoor.
Het komt van beneden en als ik ga kijken zie ik Menno liggen... hij heeft een epileptische aanval... het is alsof hij plaatst wil maken!
Voor mij is deze aanval een duidelijk teken dat het voor Menno genoeg is geweest.
Als ik voor hem de afspraak heb gemaakt bij de dieren arts voor diezelfde middag, krijg ik een appje van Saskia.
John komt de volgende dag langs Dronten en kan Janus meenemen.
Ik zeg meteen 'ja' en vertel haar wat er die nacht en ochtend is gebeurt...
Hoe bizar...
Menno is in alle rust gaan slapen en de volgende dag was Janus er...
Ook om afscheid te nemen, ook niet wetend hoelang we van hem kunnen genieten, maar hij is er en het is weer heel vertrouwd.

Hij kwam heel klein uit de auto, maar binnen herkende hij al snel Alicia en Chenna en uiteindelijk mij ook. Toen gingen de remmen los en werd het een dol feest. Snel de tuin in met die twee en maar even laten gaan. Hier kun je toch niets tegen beginnen.
's Middags heeft Alicia hem mee genomen naar het bos om alle ingehouden energie er uit te rennen. Zonder Chenna, want dan zou het allemaal weer te hard gaan.
Daarna is hij nog altijd druk, maar het ergste is er wel af... hij blijft maar rondjes lopen, alles onderzoeken, met Chenna spelen, even liggen en weer opstaan.
Vanuit het niets springt hij ineens op schoot... haha, alsof hij het niet kan bevatten.
Ja jongen... je bent weer thuis!

Het wandelen gaat ook weer als vanouds, in een lekker tempo dat ik mezelf inmiddels ook heb aangeleerd. En zonder Menno aan de andere kant te slenteren gaat het nu prima.
Onze shih tzu, die er sinds 3 weken bij is, loopt ook in dit tempo. Dat is al een hele opluchting.
De shih tzu is al door Janus op zijn plek gezet en gedraagt zich nu een stuk beter in huis, niet meer als een bezitterig ettertje die steeds achter alles aanloopt en likt en rijdt... nee, hij ligt nu braaf te zijn in de mand.
Af en toe zit Janus achter hem aan te jagen, ze hebben ook al gevochten maar langzaam aan beginnen ze elkaar wat te accepteren.

De eerste volle dag is het weer als ruim 4 maanden geleden... hij is druk, maar niet overdreven. Het spelen met Chenna gebeurt vooral liggend op de grond, meer mogen ze ook niet van mij, vroeger niet en nu helemaal niet. Het wandelen is heerlijk, hij kan lekker los lopen al moet ik wel een beetje uitkijken als er andere honden aan komen, ik weet niet zeker dat hij niets doet, maar dat hebben we nog niet meegemaakt. Hij luistert ook prima als we hem terug roepen.

Hij kreupelt wel, maar niet dramatisch... we kijken het aan en zien wel waar we eindigen.
Voorlopig staat het genieten van elkaar bovenaan en dat doen we allemaal..
Ik ben blij dat hij er is, hij is geen vervanging voor Menno... die bestaat ook niet, maar geeft wel een mooie energie nu.
Het is ook heel mooi om te zien hoe Chenna en Janus verder gaan waar ze 4 maanden geleden zijn geëindigd... Janus ligt binnen een seconde op zijn rug als Chenna hem een duwtje geeft, wat een lol!
Is Alicia beneden wordt ze onmiddellijk belaagd door deze twee, niet een hond op schoot, maar alle twee haha... lompe herder!
Ja, dit enthousiasme, dit lompe maar oww zo welkome dwaze gedoe is nu heel welkom...
Niet te corrigeren, niet te bedwingen maar toch nog altijd onder controle te houden Janus... we gaan gewoon genieten...