De pijnstiller heeft niet lang gewerkt... al met al een week denk ik.
een week waarin hij een stuk beter te handelen was en echt genoot van het samen zijn en wij met hem... wat een geweldige hond was het toch!
Maar na die week kwam de stuiterende bol energie weer terug.
Ik kon nauwelijks met hem aan de riem lopen, alleen in een erg hoog tempo en dan nog moest ik hem steeds weer zeggen rustiger te lopen.
Dat is echt niet leuk als je weet dat elke keer stoppen of draaien hem extra pijn bezorgde. Ik liep zoveel mogelijk los met hem.
Maar langzaam maar zeker zag ik ook daar steeds minder positiefs...
Ver lopen kon hij niet meer, wilde hij ook niet meer.
In huis was hij speels met Chenna, al ging dat ook wel eens mis en werd het bijna vechten...
Het liefst lag hij buiten in de tuin, dat kon prima als het droog was tenminste.
's Avonds zag ik steeds meer pijn komen... na het opstaan liep hij met een hoge rug, stramme voorpoten, oren naar achter... duidelijk veel pijn...
Zijn ademhaling ging altijd snel, ook als hij sliep...
Mijn hart doet nog pijn als ik deze herinnering terug haal...
Diep in mijn hart wist ik dat dit zo niet langer kon...
Ik ben naar de dierenarts gegaan om hem te wegen en schrok me rot.... we hadden hem geschat op 35/40 kg, maar hij woog maar 33 kg...
Hij kreeg pijnstiller voor 40 kg, een behoorlijke overdosis dus en die werkte niet...
Toch nog maar eens op bezoek bij de dierenarts en overleggen wat we moeten...
Ik was erg in twijfel, vooral omdat Alicia niet die pijn zag die ik wel zag...
Bij de dierenarts werd het wel duidelijk dat ik het goed had gezien en Janus echt alleen maar pijn had, waar geen middeltje voor is wat het betere maakt voor hem...
Zijn drukke gedrag was voor hem het ontlopen van de pijn.
Zijn hele lichaam leek hem nu zeer te doen. Het duidelijkst liet hij het zien toen de DA zijn achterpoot optilde. Al het gewicht op de voorpoten was te veel voor hem.
Voor mij was het duidelijk, voor de dierenarts ook...
Ik heb meteen een afspraak gemaakt om hem te laten inslapen... dat was echt het diervriendelijkste wat we konden doen... hoe pijnlijk het voor ons, mens, ook was.
Nog een laatste weekend, doen wat we nog wilden doen...
Nog eenmaal naar het bos, lekker zwemmen, niet te ver lopen. Verder hebben we weinig bijzonders gedaan. Mooie foto's hadden we al en ja... die pijn in zijn ogen blijf ik toch zien...
22 maart hebben we hem in laten slapen...
Alicia en ik waren allebei bij hem. Uiteraard kwam hij stuiterend binnen en bleef druk tot hij zijn eerste narcose kreeg. We hebben hem 'af' gelegd en hij kwam fijn met zijn kop in mijn schoot liggen.
Af en toe nog de drang om op te staan, maar met zachte woordjes bleef hij rustig liggen.
De laatste spuit ging snel en ineens was zijn hartslag weg en is het over.....
(bij Janus zag je de hartslag op zijn borst)
Blij dat het geen strijd is geworden, dankbaar dat we nog van hem mochten genieten en hem mochten begeleiden naar zijn laatste rustplaats...
De wetenschap dat hij zonder pijn verder kan gaan... al is hij niet meer hier... en wetend dat hij in leven enkel pijn zou hebben, maakt het dragelijk.
Maar zwaar blijft het....
Dag mooi manneke.... blij dat ik voor je heb mogen zorgen en je heb leren kennen, je bent en blijft in mn hart...
