dag mooi manneke...

De pijnstiller heeft niet lang gewerkt... al met al een week denk ik.
een week waarin hij een stuk beter te handelen was en echt genoot van het samen zijn en wij met hem... wat een geweldige hond was het toch!
Maar na die week kwam de stuiterende bol energie weer terug.
Ik kon nauwelijks met hem aan de riem lopen, alleen in een erg hoog tempo en dan nog moest ik hem steeds weer zeggen rustiger te lopen.
Dat is echt niet leuk als je weet dat elke keer stoppen of draaien hem extra pijn bezorgde. Ik liep zoveel mogelijk los met hem.
Maar langzaam maar zeker zag ik ook daar steeds minder positiefs...
Ver lopen kon hij niet meer, wilde hij ook niet meer.
In huis was hij speels met Chenna, al ging dat ook wel eens mis en werd het bijna vechten...
Het liefst lag hij buiten in de tuin, dat kon prima als het droog was tenminste.
's Avonds zag ik steeds meer pijn komen... na het opstaan liep hij met een hoge rug, stramme voorpoten, oren naar achter... duidelijk veel pijn...
Zijn ademhaling ging altijd snel, ook als hij sliep...
Mijn hart doet nog pijn als ik deze herinnering terug haal...
Diep in mijn hart wist ik dat dit zo niet langer kon...
Ik ben naar de dierenarts gegaan om hem te wegen en schrok me rot.... we hadden hem geschat op 35/40 kg, maar hij woog maar 33 kg...
Hij kreeg pijnstiller voor 40 kg, een behoorlijke overdosis dus en die werkte niet...
Toch nog maar eens op bezoek bij de dierenarts en overleggen wat we moeten...
Ik was erg in twijfel, vooral omdat Alicia niet die pijn zag die ik wel zag...
Bij de dierenarts werd het wel duidelijk dat ik het goed had gezien en Janus echt alleen maar pijn had, waar geen middeltje voor is wat het betere maakt voor hem...
Zijn drukke gedrag was voor hem het ontlopen van de pijn.
Zijn hele lichaam leek hem nu zeer te doen. Het duidelijkst liet hij het zien toen de DA zijn achterpoot optilde. Al het gewicht op de voorpoten was te veel voor hem.
Voor mij was het duidelijk, voor de dierenarts ook...
Ik heb meteen een afspraak gemaakt om hem te laten inslapen... dat was echt het diervriendelijkste wat we konden doen... hoe pijnlijk het voor ons, mens, ook was.
Nog een laatste weekend, doen wat we nog wilden doen...
Nog eenmaal naar het bos, lekker zwemmen, niet te ver lopen. Verder hebben we weinig bijzonders gedaan. Mooie foto's hadden we al en ja... die pijn in zijn ogen blijf ik toch zien...

22 maart hebben we hem in laten slapen...
Alicia en ik waren allebei bij hem. Uiteraard kwam hij stuiterend binnen en bleef druk tot hij zijn eerste narcose kreeg. We hebben hem 'af' gelegd en hij kwam fijn met zijn kop in mijn schoot liggen.
Af en toe nog de drang om op te staan, maar met zachte woordjes bleef hij rustig liggen.
De laatste spuit ging snel en ineens was zijn hartslag weg en is het over.....
(bij Janus zag je de hartslag op zijn borst)

Blij dat het geen strijd is geworden, dankbaar dat we nog van hem mochten genieten en hem mochten begeleiden naar zijn laatste rustplaats...
De wetenschap dat hij zonder pijn verder kan gaan... al is hij niet meer hier... en wetend dat hij in leven enkel pijn zou hebben, maakt het dragelijk.
Maar zwaar blijft het....

Dag mooi manneke.... blij dat ik voor je heb mogen zorgen en je heb leren kennen, je bent en blijft in mn hart...

Janus is weer gewoon Janus en het is echt fijn om hem weer thuis te hebben!
de pijnstiller doet zijn werk, hij is weer rad en we lopen lekkere wandelingen... niet overdreven ver, maar ik hoef nergens rekening mee te houden.
Hij is zelfs rustiger... de pijn veroorzaakt dus ook haast bij hem, wat ik ook al bedacht had...
Zelfs aan de riem is hij geen brok stuiterende energie.
Hij kan ook los, behalve als Alicia en Chenna aan de overkant lopen.... toen ging hij de sloot over en bestond ik niet meer... ***hond! grrrr
Ik had ze ook niet gezien, tot ik Janus ineens kwijt was...
Nou ja, beter opletten dus...

En voor nu gaan we nog heel lang plezier met hem hebben!!

Intussen de dierenarts gesproken en de toekomst is duidelijk...
Door de artrose weinig tot geen kans op een goed herstel, neem daar Janus bij met al zijn energie en lompheid, dan gaan we toch eerder geen kans op goed herstel...
Het horen is hard, want dit wisten we eigenlijk al...
Alleen wil ik het van de dierenarts zelf horen.
Wel kunnen we kijken wat een pijnstiller nog doet voor hem, dus die hebben we gister opgehaald en gegeven.
We zien wel hoe het verder gaat, we gaan niet medicatie op medicatie zetten om hem maar in de benen te houden, maar waar en wanneer we stoppen??   de tijd zal het leren....

De eerste week is ook echt genieten...
Rocky heeft hij al snel onder de duim, oftewel, hij gaat er gewoon bovenop liggen en dan kan Rocky snauwen wat hij wil... eindelijk heeft die zijn meerdere gevonden!
Het roedeltje is meteen eens stuk leuker, geen gezeul achter elkaar aan, geen gedoe, gewoon lekker met elkaar leuk doen en samen op een kleedje liggen bv  :)

een wereld van verschil...

We zijn ook naar de Doornse Duinen geweest, in alle vroegte zodat we de duinen voor onszelf hadden...
Wat een lol hebben ze gehad!
Heerlijk rennen, rondstruinen en dollen met elkaar.
Natuurlijk ging het veels te hard, maar als we willen genieten gaan we geen remmen ergens op zetten, als we dat al zouden kunnen.
En genoten hebben we en ze...
Het was wel eenmalig, want wat we ook weer terug zagen is dat Janus Chenna opjaagt en dat willen we niet...
Na dit feestje was het thuis rust... vooral Chenna en Rocky, Janus had er niet zoveel last van. Hij werd er ook niet kreupeler van of meer pijn... gelukkig maar!

Hij is en blijft gewoon zichzelf... dat is toch het mooiste dat je kunt terug krijgen.
Je pup die niets is veranderd, ondanks dat hij 7 maanden weg is geweest.
Dat was met Menno wel heel anders!
Het enige wat had mogen veranderen is zijn looptempo haha, die is nog steeds heel hoog, maar het gaat best, zelfs Rocky kan het bijhouden.
We lopen niet te lang, een klein kwartiertje en even los zodat hij zijn overtollige energie wel even kwijt kan.

Ik wacht nog op een mail terug van de dierenarts over zijn medische wetenswaardigheden... zonder dat kan ik niet bedenken wat we moeten... een goed gesprek en goede informatie is heel belangrijk voor mij.
Verder kijken we per dag wat we kunnen en zolang Janus geniet, genieten wij mee.

Onze knapperd is weer thuis...
Dit is ook niet echt wat ik verwacht en gewild had maar het is toch zo gelopen...
Janus blijkt ED te hebben en is helemaal afgekeurd.
Met zijn energie en werklust, zijn ongeremde enthousiasme is er geen behandeling mogelijk.
Hij moet gewoon een fijn thuis hebben, doen wat hij kan en plezier hebben.
En dat mag hij nu bij ons doen!

Het was wel heel bizar....
John en Sas hadden een hulphond in opleiding voor me, deze zou gekeurt worden en als hij goed was meteen hier komen. Helaas was hij niet goed , maar ze kwamen wel even langs.
Fons en Cross wilden hen ook graag eens begroeten dus die was er ook.
Een hele gezellige middag, waar we het uiteraard ook over Janus hebben gehad.
Op de vraag "wie wil hem?" roep ik meteen "ik!"
Een korte memorabel moment schiet door mijn hoofd... zo ging het met Menno ook  ;)
Zonder nadenken meteen roepen....
Bij het afscheid zeg ik nog, zie maar of het gaat lukken en wanneer. Ik ben wel serieus dat hij mag komen. Hoe ik het ga doen allemaal zie ik dan wel...

's Nachts overdenk ik het een en ander als ik een vreemd gerommel hoor.
Het komt van beneden en als ik ga kijken zie ik Menno liggen... hij heeft een epileptische aanval... het is alsof hij plaatst wil maken!
Voor mij is deze aanval een duidelijk teken dat het voor Menno genoeg is geweest.
Als ik voor hem de afspraak heb gemaakt bij de dieren arts voor diezelfde middag, krijg ik een appje van Saskia.
John komt de volgende dag langs Dronten en kan Janus meenemen.
Ik zeg meteen 'ja' en vertel haar wat er die nacht en ochtend is gebeurt...
Hoe bizar...
Menno is in alle rust gaan slapen en de volgende dag was Janus er...
Ook om afscheid te nemen, ook niet wetend hoelang we van hem kunnen genieten, maar hij is er en het is weer heel vertrouwd.

Hij kwam heel klein uit de auto, maar binnen herkende hij al snel Alicia en Chenna en uiteindelijk mij ook. Toen gingen de remmen los en werd het een dol feest. Snel de tuin in met die twee en maar even laten gaan. Hier kun je toch niets tegen beginnen.
's Middags heeft Alicia hem mee genomen naar het bos om alle ingehouden energie er uit te rennen. Zonder Chenna, want dan zou het allemaal weer te hard gaan.
Daarna is hij nog altijd druk, maar het ergste is er wel af... hij blijft maar rondjes lopen, alles onderzoeken, met Chenna spelen, even liggen en weer opstaan.
Vanuit het niets springt hij ineens op schoot... haha, alsof hij het niet kan bevatten.
Ja jongen... je bent weer thuis!

Het wandelen gaat ook weer als vanouds, in een lekker tempo dat ik mezelf inmiddels ook heb aangeleerd. En zonder Menno aan de andere kant te slenteren gaat het nu prima.
Onze shih tzu, die er sinds 3 weken bij is, loopt ook in dit tempo. Dat is al een hele opluchting.
De shih tzu is al door Janus op zijn plek gezet en gedraagt zich nu een stuk beter in huis, niet meer als een bezitterig ettertje die steeds achter alles aanloopt en likt en rijdt... nee, hij ligt nu braaf te zijn in de mand.
Af en toe zit Janus achter hem aan te jagen, ze hebben ook al gevochten maar langzaam aan beginnen ze elkaar wat te accepteren.

De eerste volle dag is het weer als ruim 4 maanden geleden... hij is druk, maar niet overdreven. Het spelen met Chenna gebeurt vooral liggend op de grond, meer mogen ze ook niet van mij, vroeger niet en nu helemaal niet. Het wandelen is heerlijk, hij kan lekker los lopen al moet ik wel een beetje uitkijken als er andere honden aan komen, ik weet niet zeker dat hij niets doet, maar dat hebben we nog niet meegemaakt. Hij luistert ook prima als we hem terug roepen.

Hij kreupelt wel, maar niet dramatisch... we kijken het aan en zien wel waar we eindigen.
Voorlopig staat het genieten van elkaar bovenaan en dat doen we allemaal..
Ik ben blij dat hij er is, hij is geen vervanging voor Menno... die bestaat ook niet, maar geeft wel een mooie energie nu.
Het is ook heel mooi om te zien hoe Chenna en Janus verder gaan waar ze 4 maanden geleden zijn geëindigd... Janus ligt binnen een seconde op zijn rug als Chenna hem een duwtje geeft, wat een lol!
Is Alicia beneden wordt ze onmiddellijk belaagd door deze twee, niet een hond op schoot, maar alle twee haha... lompe herder!
Ja, dit enthousiasme, dit lompe maar oww zo welkome dwaze gedoe is nu heel welkom...
Niet te corrigeren, niet te bedwingen maar toch nog altijd onder controle te houden Janus... we gaan gewoon genieten...

Inmiddels al bijna 3 maand later en helaas was het laatste nieuws over janus niet wat ik wilde horen, maar wel wat ik diep in mijn hart verwachte...
Hij gaat geen geleidehond worden, maar er wordt een actieve baas voor hem gezocht, zodat hij zijn energie goed kwijt kan.

Tja... hoe goed hij sommige delen van het geleidewerk ook deed, soms komt toch die donderstraal met al zijn energie naar boven... en dat kan gewoon echt niet gematcht worden met een blinde... dan is hij echt té explosief, daar heb je het als ziende al moeilijk mee...
En om groot te worden in de sport mist hij ook net dat laatste beetje, daarvoor is hij dan weer net te lief...
Kortom, de ideale huishond voor iemand die alles wil, maar niet het uiterste.

Want hij is toch echt een mega lieverd, met een mega groot hart, met heel veel energie en een goeie wil om te werken.
Wie wil zo'n hond nu niet?
Hij vind zeker wel een mooie, warme mand... en die verdiend hij ook!

Jammer dat hij voor mij net een graatje te veel is en ( niet jammer) ik heb Menno natuurlijk ook nog!
Stel dat Sas wel een leuke hond in opleiding vind, dan heb ik met die twee eigenlijk geen plek... dat wil ik ook niet.

Ik hoop hem nog eens te kunnen zien... wie weet...

Het gaat je goed knappert  xx.

Afgelopen vrijdag, 17 juni, zijn we voor een weekend vakantie afgereisd naar Grossheide, naar Vom Falorie. Janus zijn thuishaven.
Janus zou getest worden en aangezien ze ook een vakantieappartement hebben die ze verhuren, was er voor ons mooi de gelegenheid om ook eens lekker te ontspannen en eens goed bij te praten.
Ons = John, Saskia, Alicia en ik  :)
En we hebben heel wat afgekletst!
Het was echt supergezellig! Niet alleen voor ons, maar ook voor de honden.
Vrijdag waren we al vroeg op pad om rond half 11 in Duitsland aan te komen... toe aan een lekkere  kop koffie en even bijkomen van een lange rit.
Menno, Chenna en Janus vermaakten zich op de speelweide en kwamen af en toe even buurten bij ons op het terras. Ze hadden de tijd van hun leven!
Zelfs Menno deed zijn best om niemand te laten zien hoe moe hij eigenlijk was. Heerlijk om weer even die ouwe, dwaze zot te zien.
We hebben vrijdag eigenlijk niet meer gedaan dan bijkletsen, over Janus praten en hem ondertussen observeren terwijl we genieten van zijn onbevangen pubergedrag.
's Avonds kwam voor hem de eerste verrassing... hij moest in de kennel slapen...
Hij mocht wel mee naar boven, met ons mee in het appartement, maar eerlijk gezegt... we wilden wel wat rust. Even niet zijn drukke energie om ons heen.
En ja... we hadden al gepraat over moet hij weer mee of blijft hij hier.... dus die nacht kennel is alleen maar prettig voor ons allemaal.
En tja, leuk is het niet voor hem natuurlijk, om ons te horen maar er niet bij te mogen, maar echt drama was het ook niet.
Na een goede nacht in zijn nieuwe woonplek mocht hij zaterdag in Aurich, de dichtstbijzijnde stad, laten zien hoe hij zich daar gedroeg.
De eerste aanblik van de autobench in de bus van Vom Falorie was niet helemaal in zijn stijl, maar eenmaal wetende dat hij daar toch echt in moet was het goed.
In de stad heb ik met hem gelopen en liepen John, Sas en Alicia achter mij, door de winkelstraat, over een soort van buitenrestaurant... lange tafels waar je kon eten wat je in de kraampjes rondom die tafels kon kopen... over een stukje markt, door het trappenhuis, naar beneden en naar boven, koffie drinken op een terrasje... hij gedroeg zich prima!
Voor mij was de enige kanttekening de reacties op andere honden... in Dronten mogen die niet in het centrum komen en daar wel. Hij moest dus wel elke hond even bekijken, als ik oplette bleef hij wel liggen, maar zag hij de hond eerder als ik stond hij op. Maar geen onbehoorlijk gedrag, meer als opstaan doet hij ook niet.
Na de koffie ging Sas met hem lopen en kon ik hem ook eens zien lopen.
Ahhhh, dan wordt je toch wel trots hoor, op onze druk puberende baby met zijn soms toch wel erg drukke streken.
Wel steeds omkijkend of wij wel meekomen, maar toch met Sas meelopen, verder nergens op reageren... beter kon hij zich niet laten zien!
Laten we eerlijk zijn.... afgelopen week had ik hem toch bijna naar huis gebracht omdat hij alleen maar druk was!
We waren dus heel tevreden!
Maar ja... dan kom je weer bij huis, zit je aan een drankje na te praten en bedenk je zelf al... hoe gaan we verder!
Ik had zelf al wel het idee dat hun meer met hem konden trainen als ik.
Niet alleen zijn energie kunnen ze beter handelen, ook de training kunnen ze veel beter.
En ja, Janus is wel toe aan een nieuwe uitdaging.
Op de vraag of ze dat wel van mij konden vragen, om hem zomaar, zonder eerder overleg bij hen achter te laten was ik ook echt niet moeilijk.
Natuurlijk kan je dat vragen en ik zie zelf ook wel dat het nu gewoon tijd is om Janus een duidelijke kant op te laten gaan en hem bewuster te trainen.
Hij is er aan toe.
Bij Desudo had ik bij elke pup van 10, 11 maand wel het idee dat ik klaar was en de pup toe was aan een nieuwe uitdaging, maar dan moest ik nog 3 maanden omdat ze de hond pas met 14 maanden wilden hebben. Daar merkte ik ook dat ze bij mij niet beter werden maar stil bleven staan.
Hoe mooi is het dan dat ik nu, nog altijd in goed overleg, de pup kan geven waar hij recht op heeft, groeien in wie hij is en wie hij gaat worden!
Daar doe ik het voor.
Het neemt niet weg dat we onze druktemaker gaan missen en zeker de trainingen. Maar John heeft me al weer een nieuwe uitdaging belooft en die mag komen als ik eerst nog even een weekje mag genieten van deze plotselinge rust, haha.
Even alleen met Menno en Alicia met Chenna...
Na die week zal het wel weer beginnen te kriebelen, vooral omdat Menno echt het andere uiterste is van Janus.
Na onze stadstraining is Janus dus ook steeds weer in de kennel gezet, alleen nog extra mooie foto's maken. Vooral een die aan de muur, bij alle andere pups, komt. En met het eten s'avonds waar ze alle drie een dikke kalkoenennek kregen in de speelweide, zijn laatste rauw vlees maaltje, waar hij wel heel erg van genoten heeft. Nog even spelen maar toen was het echt afscheid, voor mij om hem zelf in de kennel te zetten.... net als de laatste jaren met de desudopups....

Het is goed zo, het voelt echt goed.
Ik heb gedaan wat ik moest doen, opvoeden, en nu is hij klaar voor het echte werk... trainen. Echt luisteren!
We hebben hem zaterdag, begin van de avond voor het laatst gezien, maar nog genoeg gehoort haha.
Hij went er wel aan, maar ja, hij kon ons ook nog horen omdat wij een heerlijke avond op het terras hadden, genietend van een bbq met alles wat daar bij hoort.
Zondagochtend had hij het wel zwaar, een laatste knuffel waar hij niet van houdt is hem dus bespaard gebleven.
En zeiden Alicia en ik op de heenweg al dat we op de terugweg iets moesten verzinnen zodat Janus niet steeds de andere twee honden wegdrukte met zijn grote lijf in mijn kleine autootje, deze oplossing hadden we niet verwacht.
Menno en Chenna hebben er iig van genoten en hebben de hele terugweg naast elkaar geslapen.
Eenmaal thuis valt het wel meteen op hoe stil het is zonder Janus.
Menno en Chenna wilden even wat eten en zijn daarna verder gaan slapen, Alicia moest na een half uurtje al weer weg naar haar werk en dan is er echt rust....
Gelukkig is dat wel vaker als ik achter de pc zit, maar straks sluit ik af en heb ik maar twee hele rustige honden om mee te lopen.... een keer lopen en ik ben klaar!
Oef, verplicht genieten van de rust dus... dat komt wel goed!