Afgelopen vrijdag, 17 juni, zijn we voor een weekend vakantie afgereisd naar Grossheide, naar Vom Falorie. Janus zijn thuishaven.
Janus zou getest worden en aangezien ze ook een vakantieappartement hebben die ze verhuren, was er voor ons mooi de gelegenheid om ook eens lekker te ontspannen en eens goed bij te praten.
Ons = John, Saskia, Alicia en ik  :)
En we hebben heel wat afgekletst!
Het was echt supergezellig! Niet alleen voor ons, maar ook voor de honden.
Vrijdag waren we al vroeg op pad om rond half 11 in Duitsland aan te komen... toe aan een lekkere  kop koffie en even bijkomen van een lange rit.
Menno, Chenna en Janus vermaakten zich op de speelweide en kwamen af en toe even buurten bij ons op het terras. Ze hadden de tijd van hun leven!
Zelfs Menno deed zijn best om niemand te laten zien hoe moe hij eigenlijk was. Heerlijk om weer even die ouwe, dwaze zot te zien.
We hebben vrijdag eigenlijk niet meer gedaan dan bijkletsen, over Janus praten en hem ondertussen observeren terwijl we genieten van zijn onbevangen pubergedrag.
's Avonds kwam voor hem de eerste verrassing... hij moest in de kennel slapen...
Hij mocht wel mee naar boven, met ons mee in het appartement, maar eerlijk gezegt... we wilden wel wat rust. Even niet zijn drukke energie om ons heen.
En ja... we hadden al gepraat over moet hij weer mee of blijft hij hier.... dus die nacht kennel is alleen maar prettig voor ons allemaal.
En tja, leuk is het niet voor hem natuurlijk, om ons te horen maar er niet bij te mogen, maar echt drama was het ook niet.
Na een goede nacht in zijn nieuwe woonplek mocht hij zaterdag in Aurich, de dichtstbijzijnde stad, laten zien hoe hij zich daar gedroeg.
De eerste aanblik van de autobench in de bus van Vom Falorie was niet helemaal in zijn stijl, maar eenmaal wetende dat hij daar toch echt in moet was het goed.
In de stad heb ik met hem gelopen en liepen John, Sas en Alicia achter mij, door de winkelstraat, over een soort van buitenrestaurant... lange tafels waar je kon eten wat je in de kraampjes rondom die tafels kon kopen... over een stukje markt, door het trappenhuis, naar beneden en naar boven, koffie drinken op een terrasje... hij gedroeg zich prima!
Voor mij was de enige kanttekening de reacties op andere honden... in Dronten mogen die niet in het centrum komen en daar wel. Hij moest dus wel elke hond even bekijken, als ik oplette bleef hij wel liggen, maar zag hij de hond eerder als ik stond hij op. Maar geen onbehoorlijk gedrag, meer als opstaan doet hij ook niet.
Na de koffie ging Sas met hem lopen en kon ik hem ook eens zien lopen.
Ahhhh, dan wordt je toch wel trots hoor, op onze druk puberende baby met zijn soms toch wel erg drukke streken.
Wel steeds omkijkend of wij wel meekomen, maar toch met Sas meelopen, verder nergens op reageren... beter kon hij zich niet laten zien!
Laten we eerlijk zijn.... afgelopen week had ik hem toch bijna naar huis gebracht omdat hij alleen maar druk was!
We waren dus heel tevreden!
Maar ja... dan kom je weer bij huis, zit je aan een drankje na te praten en bedenk je zelf al... hoe gaan we verder!
Ik had zelf al wel het idee dat hun meer met hem konden trainen als ik.
Niet alleen zijn energie kunnen ze beter handelen, ook de training kunnen ze veel beter.
En ja, Janus is wel toe aan een nieuwe uitdaging.
Op de vraag of ze dat wel van mij konden vragen, om hem zomaar, zonder eerder overleg bij hen achter te laten was ik ook echt niet moeilijk.
Natuurlijk kan je dat vragen en ik zie zelf ook wel dat het nu gewoon tijd is om Janus een duidelijke kant op te laten gaan en hem bewuster te trainen.
Hij is er aan toe.
Bij Desudo had ik bij elke pup van 10, 11 maand wel het idee dat ik klaar was en de pup toe was aan een nieuwe uitdaging, maar dan moest ik nog 3 maanden omdat ze de hond pas met 14 maanden wilden hebben. Daar merkte ik ook dat ze bij mij niet beter werden maar stil bleven staan.
Hoe mooi is het dan dat ik nu, nog altijd in goed overleg, de pup kan geven waar hij recht op heeft, groeien in wie hij is en wie hij gaat worden!
Daar doe ik het voor.
Het neemt niet weg dat we onze druktemaker gaan missen en zeker de trainingen. Maar John heeft me al weer een nieuwe uitdaging belooft en die mag komen als ik eerst nog even een weekje mag genieten van deze plotselinge rust, haha.
Even alleen met Menno en Alicia met Chenna...
Na die week zal het wel weer beginnen te kriebelen, vooral omdat Menno echt het andere uiterste is van Janus.
Na onze stadstraining is Janus dus ook steeds weer in de kennel gezet, alleen nog extra mooie foto's maken. Vooral een die aan de muur, bij alle andere pups, komt. En met het eten s'avonds waar ze alle drie een dikke kalkoenennek kregen in de speelweide, zijn laatste rauw vlees maaltje, waar hij wel heel erg van genoten heeft. Nog even spelen maar toen was het echt afscheid, voor mij om hem zelf in de kennel te zetten.... net als de laatste jaren met de desudopups....

Het is goed zo, het voelt echt goed.
Ik heb gedaan wat ik moest doen, opvoeden, en nu is hij klaar voor het echte werk... trainen. Echt luisteren!
We hebben hem zaterdag, begin van de avond voor het laatst gezien, maar nog genoeg gehoort haha.
Hij went er wel aan, maar ja, hij kon ons ook nog horen omdat wij een heerlijke avond op het terras hadden, genietend van een bbq met alles wat daar bij hoort.
Zondagochtend had hij het wel zwaar, een laatste knuffel waar hij niet van houdt is hem dus bespaard gebleven.
En zeiden Alicia en ik op de heenweg al dat we op de terugweg iets moesten verzinnen zodat Janus niet steeds de andere twee honden wegdrukte met zijn grote lijf in mijn kleine autootje, deze oplossing hadden we niet verwacht.
Menno en Chenna hebben er iig van genoten en hebben de hele terugweg naast elkaar geslapen.
Eenmaal thuis valt het wel meteen op hoe stil het is zonder Janus.
Menno en Chenna wilden even wat eten en zijn daarna verder gaan slapen, Alicia moest na een half uurtje al weer weg naar haar werk en dan is er echt rust....
Gelukkig is dat wel vaker als ik achter de pc zit, maar straks sluit ik af en heb ik maar twee hele rustige honden om mee te lopen.... een keer lopen en ik ben klaar!
Oef, verplicht genieten van de rust dus... dat komt wel goed!