Via facebook zag ik dat John en Saskia van Vom Falorie een nestje herders hadden en bij 1 van de reacties vroeg iemand of ze er zelf 1 wilden houden... tja en dan reageer ik natuurlijk heel enthousiast of ze een gastgezin nodig hadden! haha
Een hele spontane reactie van mij, maar ik werd toch gevraagd of ik het echt zou willen... nou, daar hoefde ik niet echt lang over na te denken.
Natuurlijk wil ik dat!
Een herder is toch veel leuker als die retrievers!  ook al zijn die ook leuk en lief hoor, niets verkeerts mee, maar tja... een herder heeft toch zeker veel voorkeur.

Toen de pups ongeveer 4 weken oud waren zijn we in Duitsland wezen kijken en ach, wat een schatjes...
Maar we moesten nog een paar weken wachten voor Janus kon komen

10 november hebben we Janus in huis gekregen,
Een Duitse herder pup van 10 weken oud.
Wat een heerlijke verandering vergeleken met de lab/golden...
Hij is zoveel rustiger, niet zo lomp en vooral op straat is dat heel plezierig!

Verder verschild hij in de eerste dagen niet zoveel, hij blaft er flink op los als hij in de bench moet voor zijn schoonheidsslaapje... wat een dram de eerste nacht!
Ik dacht eerst om hem maar lekker door te laten blaffen, vaak is het dan over, maar Janus ging alleen maar harde en harde blaffen... zucht...
Dus maar naar beneden gegaan en mijn stem er overheen en tussendoor om hem weer tot stilte te manen.
Dit lukte voor een uurtje en toen begon het weer... en zo ging het de hele nacht...
Uiteindelijk om half zeven maar opgestaan en na Janus weer stil te hebben gekregen eerst Menno maar mee genomen naar buiten, dan kon ik me verder met de pups bezig houden.
Alicia had Chenna om half 5 al buiten gelaten, voor ze zelf weg moet naar haar stage.
Wonder boven wonder bleef hij toen stil, hij had alleen wel in de bench geplast en gepoept, nou ja, dat is het ergste niet...
Nu kan ik rustig met de pups naar buiten, daarna krijgen ze eten en kunnen ze spelen terwijl ik de dagelijkse afwas doe :)
De konijnen buiten vind hij mega interessant.. helaas blaft hij dan ook dus weer tot stilte manen, maar dat was gelukkig sneller over.

Overdag is hij lekker rustig, al loopt hij overal strak achter me aan en ben ik uit zicht begint hij weer te piepen...
Samen een trekspelletje met Chenna of achter haar aan rennen omdat ze zijn speeltje heeft gejat zijn even leuk, maar al snel gaat hij weer iets voor zichzelf doen.
Vooral zoeken naar eten of water... hij doet net of hij is uitgehongerd en uitgedroogd haha
Als extraatje op dag 1 mocht hij mee in de auto om Alicia uit Lelystad op te halen... treinstoring...
In het begin vond hij het maar niets en liet zich flink horen, na de gebruikelijke stemcorrecties werd hij stiller en uiteindelijk helemaal stil... hij leert zo wel heel snel wat 'stil' is haha
Zelfs toen Alicia erbij in kwam bleef hij stil...
Dag 1 is netjes verlopen...

Nacht 2 gelukkig ook
Hij wilde wel weer met zijn concert beginnen maar ik was hem nu voor en dat heeft geholpen...
tot Alicia er om half 5 uit ging heb ik hem niet meer gehoord.
Ik wilde eigenlijk proberen om hem in de bench te laten en dan later met hem te gaan lopen, maar dat gaat niet lukken... hij is veels te wakker en moet nodig, van morgen was dan ook de bench nat helaas...
Dus morgen maar gewoon met Alicia mee eruit en hem daarna weer terug zetten.
Wel kan ik eerst met Menno lopen als ik echt opsta, nu om 7 uur.
Daarna het (nu al) ochtendritueel... wandelen, eten, spelen, slapen.
Hij doet het al heel netjes mee.
Vanmiddag is hij ook speelser met Chenna, vooral samen met die afgeknipte spijkerbroek. Nu nog stiller worden tijdens het spelen.
Enige puntje van zorg is zijn jeuk... hij onderbreekt zelfs zijn spel om te krabben en klaagt daar ook overduidelijk bij... arm ventje...
Het lijkt op een irritatie en zou over een week over moeten zijn
en hij drinkt heel veel en heeft heel veel dorst....maar dat kan ook gewoon gewenning zijn, hier krijgen ze alleen drinken bij het eten. De retrievers drinken alles in een keer op nl.

Het is wel heel anders als een lab/golden voor blindengeleidehond opvoeden. Niet alleen de hond, maar ook het uiteindelijke doel verschilt natuurlijk. Maar ik vind dit nu al veel leuker!
Al blijft het doel, een hulp/geleidehond opvoeden wel een heel belangrijk doel voor mij, belangrijk maar zeker ook dankbaar...