We hebben een rustig weekje achter de rug.... veel te rustig!
Janus kwam vorige week vrijdag kreupel zijn bench uit en zo loopt hij nog steeds...
Dus de hele week hele korte rondjes gelopen, zodat hij zich rustig kon ontlasten, maar de rest van de dag sliep hij.
Hij heeft duidelijk pijn en voelt zich allerbelabberst.... arm ventje...
Gelukkig zie ik de laatste dagen wel weer wat levenslust terug komen, liggend op de grond, even wat bekvechten met Chenna. Hij eet zijn bak voer weer leeg en drinkt weer beter.
Volgende week langs de DA en dan horen we meer.

Woensdag moest ik met de buurvrouw naar het ZH voor een controle, maar die werd plots doorverwezen naar de eerste hulp. Dat duurde dus vele uren langer dan geplant.
Gelukkig kan ik een buurvrouw bellen die een sleutel heeft van mijn huis en de honden kan en wil uitlaten.
Janus was echter niet direct overtuigt van haar en beet haar in haar arm, niet hard, maar toch...
Het was de eerste keer dat er iemand in huis kwam zonder dat ik erbij ben, maar ik vind het zelf wel een leuke actie van hem, niet om de buuf te bijten, maar mocht er ooit eens iemand binnenkomen die slechte bedoelingen heeft zal Janus dat niet zomaar toelaten!
Wees gewaarschuwd! haha

Ik ga met gemengde gevoelens verder genieten van mijn plotselinge maar toch ook welkome rust.
We lopen in elk geval het tempo dat ik graag wil, lekker rustig met een hangende lijn.
Alleen zo dat een lange wandeling moeten zijn, maar ja... geduld... hij wordt echt wel weer beter en dan krijg ik al die energie weer aan de riem! hahaha